تبلیغات
ღ♥ღروی این آبی آرام بلند ...ღ♥ღ - ای ساربان آهسته رو...
تاریخ : سه شنبه 9 اسفند 1390 | 19:24 | نویسنده : فاطمه

اول از همه این شعر از سعدی هست که به درخواست آقا نیما گذاشتم.بفرمایین


ای ساربان آهستـــــــه رو کآرام جانـــــــم می رود

وان دل که با خود داشتم با دلســــــــتانم می رود

من مانده ام مهجور ازو بیچــــــــاره و رنجــــــور ازو

گویی که نیشی دور ازو در اســــــتخوانم می رود

گفتم به نیرنگ و فســــــون پنهان کنم ریش درون

پنهان نمی ماند که خــــــون بر آستانــــم می رود

محمل بدار ای ســــــاروان تندی مکـــــن با کاروان

کز عشق آن سرو روان گویی روانــــــــــم می رود

او می رود دامن کشـــــان من زهر تنهایی چشان

دیگر مپرس از من نشــــــان کز دل نشانم می رود

برگشت یار سرکشــــــم بگذاشت عیش ناخوشم

چون مجمری پر آتشــــــــم کز سر دخانم می رود

با آن همه بیـــــــــداد او وین عهد بی بنیــــــــاد او

در سینـــــــه دارم یاد او یا بر زبانــــــــــــم می رود

باز آی و بر چشمم نشین ای دلســـــــــتان نازنین

کاشوب و فریاد از زمین بر آسمــــــــــــانم می رود

شب تا سحر می نغنوم واندرز کس می نشــــنوم

وین ره نه قاصد می روم کز کف عنانــــــم می رود

گفتم بگریم تا ابــــــل چون خر فرو ماند به گـــــــل

وین نیز نتوانــــــم که دل با کاروانـــــــــــم می رود

صبر از وصال یار من برگشتن از دلـــــــــــــــدار من

گرچه نباشد کار من هم کــــــــــــار از آنم می رود

در رفتن جـــــــــان از بدن گویند هرنوعـــــی سخن

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود

سعــــــــدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی وفا

طاقت نمی آرم جفـــــــا کار از فغانـــــــــم می رود