تبلیغات
ღ♥ღروی این آبی آرام بلند ...ღ♥ღ - فقط دهه ی هفتادی ها بخوانند!!!!و یک شعر
تاریخ : چهارشنبه 10 خرداد 1391 | 01:23 | نویسنده : سحر
سلاااااااااااااااام به همه ی دوستان عزیز خوبین ؟ خوشین؟سلامتین؟چند روزی تعطیله و از امتحانات راحتین...
این مطلب مختص ما دهه هفتادیای عزیزهستش و از شصتی های گرامی خواهش میکنم نخونن (همین جوری گفتم واسه این که جو بدم به داستان!!!دوست داشتینم بخونین)و بهتره بگم که این مطلبو از مجله همشهری جوان نوشتم.و همچنین در ادامه براتون یه مطلب از خودم گذاشتم که اگه بشه بهش گفت شعر نو!!!همچنین یه تولدم داریم...

ما شصتی ها،آن هفتادی ها
<<خودتو جمع کن،مثل این دهه شصتی ها گریه نکن!>>این جمله اش مثل سیلی خورد توی گوشم دوتا دختر دانشجو بودند که روی جدول های لبه ی باغچه دانشگاه نشسته بودند و یکیشان-مثلا-داشت آن یکی را دلداری میداد. من رفته بودم برای کارهای فارغ التحصیلی و مثل بازنشسته هایی که برگشته اند وسایل شان را جمع کنند،هی سعی میکردم یک آشنا،یک خاطره،یک چیز مشترک پیدا کنم اما هیچ کس نبود.دانشجویی ام بیشتر از همه ی همکلاسی هایم طول کشیده و دیگر هیچکامشان آن طرف ها نبودند. استاد ها هم سر کلاس بودند و البته اگر میدیدمشان حکم آشنای دلنشین را نداشتند. درست در چنین وضعیتی که آدم احساس میکند چقدر دور و پیر شده این جمله خودش را کوبید توی صورت من دهه شصتی. خودشان قطعا هفتادی بودند. فنچول هایی که آدم حسابی شده بودند و جای ما را در ردیف صندلی های چوبی و خراب دانشگاه گرفته بودند و حسودی ام میشد.نه به خاطر میز خراب آتلیه یا صندلی شکسته ی کلاس که برایشان به یادگار گذلشته بودم،برای جدول های باغچه گه حالا مال آن ها بودند و میتوانستند رویش بنشینند و به ما بگویند دهه شصتی های...!واقعا ما گرئو بودیم؟یعنی خودشان از ما خیلی بهترند؟این جور وقت ها جان میدهد برای ردیف کردن همه ی ویژگی های منفی طرف مقابل و به فحشو فضیحت کشاندن کل نسل و ذکر مزایا و محاسن خودمان که چقدر بی لنگه و یکتا و شگفت انگیز هستیم،اما نشد.دخترک راست میگفت و ما واقعا نسل همین قدر احساساتی و آرمان گرا و پرشور و هیجان زده بودیم و هستیم،در حالی که آن ها همیشه بیش از حد منطقی بوده اند.وقتی با یکیشان مواجه میشوی از سطح اطلاعات و نظم فکری اش جا میخوری.آن ها دیگر برای فهمیدن چیزها منتظر مامان و بابا یا کتاب ها یا مدرسه نبوده اند. در 20 سالگی بیش از 30 ساله ها ی ما میدانند و جوابشان اغلب در برابر نصیحت های دوستانه و پدرانه ما یکی است<<خودم میدانم!>>
آن ها خودشان میدانن. بر خلاف ما که همیشه در دنیای مبهمی از راز و شگفتی و خاطره زندگی کرده ایم،آن ها همه چیز را در اینترنت سرچ کرده اند و ته اش را در آورده اند.اصلا خیلی وقت ها میتوانی بروی و سوال هایت را از همین فنچ ها بپرسی و مطمئن باشی راحت تر و مفصل تر از نسل قبلی،پنجاهی ها،بهت جواب میدهند.حق دارند،آن ها از اول همین طوری بزرگ شدند.نه مثل پنجاهی ها با شور انقلابی و نه مثل ما شصتی ها با ترس جنگ.آن ها با گفتمان جامعه مدنی راه افتادند و با قانون بزرگ شدند. حق دارند این قدر منطقی و بزرگ باشند. حتی اگر این طوری ترسناک به نظر برسند... .
پس دم همه ی هفتادیا گررررررررررررررررررررررررررررررررررررم!
حالا بریم سراغ شعر به اسم یاد لیلیِ مجنون جاودان ماند (من منتظر انتقادات و پیشنهاداتون هستم)
                                          در آن برزخ بی کسی هایم
                                        که قلبم ترک خورده و خام بود
                                          دلی یافتم هم رنگ غم هایم
                                        دلی که شکست خورده آرام بود

                                    شب های سیه ز اعجاز تو گذران بود
                                              ای مرهم غصه هایم
                                          ماه عاشقی برایم خزان بود
                                                        با تو
                                           شیرینی عشق بی مثال بود
                                              فراق یار وصال بود
                                              ای ناجی لحظه هایم
                                        مپرس از حکایت عشقی ناب
                                    گذر کرد و اوهام شد همچو خواب
                                          به ناگه گوش هایم کر شدند
                                          در طنین حرف های نایاب
                                           نشنیدم که گفتی میروی
                                  نمیخواهی مجنون تر از این شوی !
                                       دل بیچاره ام تا آرام گرفت
                                     رفتنت را ز صبا پیغام گرفت
                                     نگفتی که مرا لیلی کرده ای؟!
                                   معشوقه ای عاشق عشق خویش
                                     خزان دلم رنگین کرده ای ؟
                                    تو رفتی و دلم بی معشوق ماند
                                     دگر باره در برزخش درماند
                                    خوب است هنوز امید آن دارم
                                    یاد لیلیِ مجنون جاودان ماند...
ممنون که شعرمو خوندین
اما فردا تولد یکی از دوستای گلم نیکو جون هستش .عزیزم از طرف خودم و بچه های تولدتو بهت تبریک میگیم و آرزو میکنیم به همه ی آرزو هات برسیمن یه آرزوی دیگه هم برات دارماونم این که ایشالله المپیادم قبول بشی عزیزم البته حتما قبول میشی دیگه آرزو کردن نداره که
راستی بچه ها بروبچ والیبال جمعه بازی دارن تو رو خدا براشون دعا کنین ایشالله که میریم المپیکمن که دارم از استرس میمیرم
                ممنون که تا این جا پیش اومدین میدونم پست طولانی بود . امیدوارم
               تعطیلات به همتون خوش بگذره