تبلیغات
ღ♥ღروی این آبی آرام بلند ...ღ♥ღ - هاتفی از گوشه ی میخانه دوش...
تاریخ : سه شنبه 2 اسفند 1390 | 18:24 | نویسنده : فاطمه
سلامی چو بوی خوش آشـــــــــــــــــــــــــــنایی
بدان مردم دیده ی روشــــــــــــــــــــــنایی
درودی چو نــــــــــور دل پارســـــــــــــــــــــــــایان
بدان شمع خلوتگـــــــــــــــــــــــه پارسایی

سلام دوستان
...امید وارم حالتون خوب باشه...امروز میخوام  یه غزل از حافظ بذارم،خودم یه چند وقتیه ارادت خاصی نسبت بهشون پیدا کردم و واقعا به غزل هاشون علاقه مند شدم.امیدوارم خوشتون بیاد.


هاتفی از گوشــــــــــــــــــــه ی میخانه دوش

گفت ببخشند گنـــــــــــــــــــــــه می بنوش

لطف الهی بکند کار خویـــــــــــــــــــــــــش

مژده ی رحمت برســــــــــــــــــــاند سروش

این خــــــــــــــرد و خام به میــــــــــخانه بر

تامی لعــــــــــــــــــل آوردش خون به جوش

گرچه وصالش نه به کوشـــــــــــــــــش دهند

هر قدر ای دل که توانی بکــــــــــــــــــــوش

لطف خدا بیشتر از جــــــــــــــــــــرم ماست

نکته ی سربســــــــــــــــــته چه دانی خموش

گوش من و حلقه ی گیســـــــــــــــــــوی یار

روی من و خـــــــــــــــــــاک در می فروش

رندی حافظ نـــــــــــــــــه گناهیسـت صعب

با کرم پادشــــــــــــــــــــه عیب پـــــــــــوش

داور دین شـــــــــــــــــاه شجاع آن که کرد

روح قدس حلقـــــــــــــــه ی امرش به گوش

ای ملک العـــــــــــــــــــــرش مرادش بده

وز خطر چشــــــــــــــــــم بدش دار گوش