تبلیغات
ღ♥ღروی این آبی آرام بلند ...ღ♥ღ - بچه که بودیم...
تاریخ : چهارشنبه 18 مرداد 1391 | 17:53 | نویسنده : طاهره
سلام دوستان...
خوبین؟ایشا...که خوب باشین...
ببخشیدمن دیروزآپ کرده بودم ولی متاسفانه کامپیوترم قاطی کرده بودنمیدونم چرامطلبمونذاشته تووب...شرمنده...
خب بگذریم؛امروزبراتون یه متن میذارم وچون نسبتاطولانیه تشریف ببرین ادامه مطلب...
امیدوارم خوشتون بیاد...

کوچیک که بودیم چه دل های بزرگی داشتیم.

حالاکه بزرگیم چه دلتنگیم.

کاش دل هامون به بزرگی بچگی بود.

 

کاش همون کودکی بودیم که حرف هاش روازنگاش میشدخوند.

کاش برای حرف زدن نیازی به صحبت کردن نداشتیم.

کاش برای حرف زدن فقط نگاه کافی بود.

کاش قلب هادرچهره بود.

 

اماحالااگه فریادهم بزنیم کسی نمیفهمه ودل خوش کرده ایم که سکوت کرده ایم.

سکوت پربهترازفریادتوخالیست.

سکوتی روکه یک نفربفهمه بهترازهزارفریادی ست که هیچ کس نفهمه.سکوتی که سرشارازناگفته هاست؛

ناگفته هایی که گفتنش یک دردونگفتنش هزاران دردداره.

 

دنیاروببین...

بچه بودیم ازآسمان بارون می آمد؛
بزرگ شدیم ازچشم هامون میاد!
بچه بودیم همه چشم های خیسمون رومی دیدند؛
بزرگ شدیم هیچ کس نمی بینه.

بچه بودیم توی جمع گریه می کردیم؛

بزرگ شدیم توی خلوت.

 

بچه بودیم راحت دلمون نمی شکست.بزرگ شدیم خیلی آسون دلمون می شکنه.

بچه بودیم همه رو10تادوست داشتیم.بزرگ که شدیم بعضی هاروهیچی،بعضی هاروکم وبعضی هاروبی نهایت دوست داریم.

بچه که بودیم قضاوت نمی کردیم وهمه یکسان بودن.بزرگ که شدیم قضاوت های درست وغلط باعث شدکه اندازه دوست داشتنمون تغییرکنه.

کاش هنوزهم همه روبه اندازه همون بچگی10تادوست داشتیم.

 

بچه که بودیم اگه باکسی دعوامی کردیم یک ساعت بعدازیادمون می رفت.

بزرگ که شدیم گاهی دعواهامون سال هاتویادمون مونده وآشتی نمی کنیم.

بچه که بودیم گاهی بایک تیکه نخ سرگرم می شدیم.

بزرگ که شدیم حتی 100تاکلاف نخم سرگرممون نمی کنه.


بچه که بودیم بزرگترین آرزومون داشتن کوچکترین چیزبود.

بزرگ که شدیم کوچکترین آرزومون داشتن بزرگترین چیزه.

بچه که بودیم آرزومون بزرگ شدن بود.

بزرگ که شدیم حسرت برگشتن به بچگی روداریم.

بچه که بودیم توبازی هامون همه اش ادای بزرگترهارودرمی آوردیم.

بزرگ که شدیم همه اش توخیالمون برمی گردیم به بچگی.


بچه بودیم درددل هاروبه ناله ای می گفتیم همه می فهمیدند؛

بزرگ شدیم درددل روبه صدزبان می گیم...هیچ کس نمی فهمه.

بچه که بودیم دوستی هامون تانداشت؛

بزرگ که شدیم همه دوستی هامون تاداره.


بچه که بودیم بچه بودیم؛
بزرگ که شدیم،بزرگ که نشدیم هیچ،دیگه همون بچه هم نیستیم.

ای کاش باهمون صفت های خوب وپاک بچگی بزرگ می شدیم......


تاآپ بعدی بدرود...

راستی سرسفره های افطاروتوی شب های قدرماروهم دعاکنید...